Ik begon met programmeren om één reden: ik had geen zin om te grinden. De games die ik speelde zaten vol repetitieve klusjes. Dezelfde quest, dezelfde route, duizend keer dezelfde klik. Dus schreef ik scripts die het voor mij deden. De meeste waren lelijk. Ze werkten allemaal, en sindsdien kijk ik nooit meer op dezelfde manier naar repetitief werk.
Vandaag ziet de grind er anders uit. Een asbestdeskundige die dezelfde fiche veld per veld in een overheidsportaal typt. Een poetsbedrijf dat om zeven uur ’s ochtends zijn planning herbouwt omdat iemand ziek is. Een financeteam dat niet kan zeggen waar zijn cijfers vandaan komen. Het instinct is hetzelfde gebleven: kijken hoe het werk gebeurt, het deel vinden dat niet manueel hoort te zijn, en het laten verdwijnen.
Needit is de naam waaronder ik dat doe.